Oddech jest kluczem do wszystkiego. Mistrzowie mówili o nim, jak o nici, która łączy ciało, umysł  z duchem. Kiedy wracasz do oddechu, wracasz do siebie.

​

Nasza współczesna świadomość zbudowała potężny mięsień — umysł.
Mięsień, który przewyższył wszystkie oczekiwania.
Analizuje, wyjaśnia, konstruuje i rozkłada na części każdą historię.
Ale paradoks jest taki, że im więcej historii próbujemy zrozumieć,
tym bardziej utrwalamy to, co miało zostać uwolnione.

​

Tam, gdzie umysł próbuje uleczyć, oddech może po prostu otworzyć.

​

Bo istotą procesu nie jest sama historia, lecz stan świadomości, w którym ją ponownie przeżywamy. Oddech zmienia ten stan — powoli, konsekwentnie,
jak rzeka, która nie pyta głazu, czy może go wygładzić.
Po prostu to robi. Dlatego intencja w sesji oddechowej jest czymś więcej
niż tylko mentalnym zdaniem. To kierunek, w którym oddycha dusza.

Czasem potrzeba miesięcy, lat, by przeoddychać pewne tematy,
jakby ciało musiało odzyskać każdy zagubiony fragment siebie.

A czasem… pojawia się mistrz — człowiek lub zdarzenie —który potrafi błyskawicznie rozświetlić nasze dramaty, podnieść je do góry, pokazać w innym świetle. Czy jesteśmy gotowi pozwolić, by to, co było naszą tożsamością, rozpuściło się i zostawiło po sobie przestrzeń i lekkość?

Oddech przygotowuje nas na to stopniowo. Najpierw porusza stłumione emocje —trochę smutku, trochę gniewu, trochę ekstazy. Fale, które przychodzą i odchodzą, jakby ciało przypominało sobie język, którym mówiło, zanim nauczyło się milczeć. W pewnym momencie kontrolujący umysł staje się po prostu zbędny. Zostaje tylko rytm — wdech, wydech, pomiędzy nimi miękka cisza, w której świadomość zaczyna widzieć nie z poziomu lęku, ale z poziomu prawdy. Wtedy rodzi się zaufanie na własnym doświadczeniu. Nie ślepe, nie duchowo „ładne”, ale organiczne — takie, które czuje się w kościach.
Zaufanie do procesu, do ciała, do tego, że cokolwiek się pojawia, jest dokładnie tym, co ma zostać zobaczone, przepuszczone, wydechnięte.